آفت بیانیه نویسی صنفی

صبح سینما: به تازگی داریوش مهرجویی از سینماگران پیشکسوت بر اثر پاره ای اطلاعات غلط که از سوی تهیه کننده فیلمش منتقل شده در یک شرایط هیجانی و برآشفته حرف هایی زد که بی سابقه بود. به محض انتشار ویدیوی صحبت های این سینماگر جریانات مختلفی اعم از سیاسی و صنفی دست بکار شدند تا از این نمد کلاهی برای خود بدوزند و از آب گل آلوده ماهی خودشان را بگیرند.

سوءاستفاده های رسانه های معاند اعم از سلطنت طلب ها، منافقین، معاندین، وابستگاه سعودی، سرسپردگان صهیونیسم و مواجب بگیران انگلیسی و آمریکایی که به تظلم خواهی این سینماگر رگ های گردن شان برافروخته شده و دادار دودور راه انداختند که فرهنگ را سر بریدند و از جو خفقان و سانسور کیلو کیلو تحلیل های "یک من دو غاز" و هورقلیایی کردند و بر طبل  فتنه و افتراق دمیدند جای خود دارد.

جریانات شبه روشنفکری داخلی و جماعت انتلکتوئل هم، برای اینکه کم نیاورد اقدام به انتشار مطالب و عقده های تلنبار شده شان در پیج ها و شبکه های اجتماعی کردند. از چپ و راست به خونخواهی مهرجویی برخاستند. حتی، سیاستمدارانی که در سیر تحولات سیاسی و اجتماعی معاصر به حاشیه ها و انزوا پس رانده شده اند هم سر از لاک در آوردند و اظهار وجود و فضل کردند.

ولی قابل تامل تر از همه این جماعت نان به نرخ روزخور، برخی تشکل های صنفی هم، برای اینکه از قافله عقب نمانند با انتشار بیانیه های متوالی کوشیدند ندا و ناله"وااستادااا"سر بدهند و با چاشنی منویات شخصی عکس شان را کنار نام مهرجویی بگیرند.

واقعا چه خبر است؟ در حالی که از روز اول پشت پرده این جنگ زرگری برای همه آشکار بود چرا این جماعت ملعبه دست یک تهیه کننده معلوم الحال قرار گرفتند و تمام اعتبار و حیثیت صنفی و صنفشان را در این سیرک مسخره به میدان آوردند.

این حجم از بلاهت از سوی یک فرد شاید قابل اغماض باشد ولی وقتی یک شورای چند نفره با خرد جمعی شان چنین بازی خورده می شوند کم ترین انتظار این است که سکان را به افراد با بصیرت و با لیاقت بسپارند. عضویت در شورای مرکزی یک صنف ملک طلق هیچ کس نیست با هر عنوان، سابقه و کارنامه ای. عضویت در شورای صنفی به مثابه نمایندگی برای پیگیری امور رفاهی و صنفی است نه ماموریت های سیاسی و شخصی و ...

متاسفانه، روسای برخی صنوف خانه سینماکه سالیان سال در راس هرم صنف شان جا خوش کرده اند در عین حالی از ساختار های دموکراتیک دم می زنند حاضر نیستند خود را کنار بکشند و از مناصب دور بمانند؛ حال که در  این جایگاه قرار گرفته اند قرار نیست با سوء استفاده از جایگاه صنفی آب به آسیاب دشمن بریزند و به جای پیگیری مطالبات صنفی و حقوقی اعضا دنبال کارچاق کنی و بازی های غیرسینمایی و غیرصنفی شان باشند و ژست های روشنفکری و اطوار هنری بگیرند و باد به غبغب بیندازند و حرف ها و بیانیه های صد من یک غاز را منتشر کنند.

ماجرای "لامینور"مهرجویی نشان داد که منشاء بسیاری از این گونه بیانیه ها و مانیفست ها تکیه گاه معقول و واقعی ندارد و بر آمده از حبابی  است که با انگیزه ها و دغدغه های دیگر شکل گرفته است.

خدا را شکر آب ها از آسیاب افتاد و دست آقایان رو شد و معلوم شد بیانیه نویسی نه یک مطالبه بحق که آفتی است که به جان برخی صنوف افتاده است و از رهگذر آن، عده ای برای اینکه اظهار وجود کنند و خودشان را به بزرگان الصاق کنند وارد چنین بازی های بلاهت آمیزی می شوند.